Instalacja serwera + IP
Scenariusz z życia
Firma chce postawić serwer pod usługi: pliki, DHCP, strona WWW. Wybór pada na Linux — brak licencji, stabilność, to samo co w chmurze. Pierwszy krok: instalacja systemu (np. Ubuntu Server, Debian, Rocky) i nadanie serwerowi adresu IP, żeby był widoczny w sieci i żebyś mógł się połączyć.
Bez poprawnego IP serwer nie dostanie ruchu z sieci; bez instalacji „serwerowej" (bez GUI, tylko konsola) nie ma sensu marnować zasobów. Administrator od razu myśli: która dystrybucja, jaki adres, która karta, czy DHCP czy adres statyczny.
Co się dzieje w systemie
Instalacja: wybór dystrybucji (Ubuntu Server, Debian, CentOS/Rocky), partycjonowanie (często LVM), użytkownik i hasło, opcjonalnie klucz SSH. Po instalacji: konfiguracja sieci. Pliki jak /etc/netplan/*.yaml (Ubuntu), /etc/sysconfig/network-scripts/ (RHEL) lub nmtui — adres IP, maska, brama, DNS. Serwer w roli usługowej zwykle ma adres statyczny, żeby klienci i inne maszyny wiedziały, gdzie go szukać.
Co administrator zyskuje
Jedna maszyna z ustalonym IP to punkt zaczepienia dla wszystkich usług: DHCP, WWW, SMB, DNS. Bez tego nie skonfigurujesz ani jednej z nich sensownie. Dobra praktyka: dokumentuj adres, maskę, bramę; przy problemach „nie ma łączności" pierwsze pytanie to „czy serwer w ogóle ma IP i czy jest w dobrej sieci".
Typowy błąd
Zostawić serwer na DHCP z instalacji — przy restarcie routera adres się zmieni i wszystko (rezerwacje, strony, skrypty) przestanie wskazywać na serwer. Albo: pomylić interfejsy (eth0 vs ens33 vs nazwa sprzętowa) i konfigurować niewłaściwą kartę. Albo: brak bramy lub DNS w konfiguracji — serwer ma IP, ale nie wychodzi do internetu i nie rozwiązuje nazw.
Myślenie administratora
Serwer = stały adres IP (statyczny), zapisany w konfiguracji i w dokumentacji. Po każdej zmianie sieci: ping do bramy, ping 8.8.8.8, nslookup lub dig — czy w ogóle działa warstwa sieci. Instalacja „minimal" lub „server" — bez pulpitu, mniej pakietów, mniejsza powierzchnia ataku.
Zapamiętaj – 4 fakty praktyczne
- Linux jako serwer: instalacja w trybie serwerowym (bez GUI), adres IP statyczny w dokumentacji i w konfiguracji.
- Konfiguracja IP zależy od dystrybucji: netplan (Ubuntu), NetworkManager, pliki w /etc/sysconfig — znaj swoją.
- Po ustawieniu IP: sprawdź łączność (ping bramy, ping z zewnątrz), bramę i DNS.
- Serwer na DHCP to błąd — przy zmianie adresu stracisz dostęp i popsujesz wszystkie usługi wskazujące na ten host.