Tworzenie pierwszej maszyny w Hyper-V

Scenariusz z życia

Potrzebujesz drugiego serwera — np. osobna VM pod DNS albo pod aplikację. W Hyper-V tworzysz nową maszynę: ile RAM, ile rdzeni, jaki dysk. Nie chodzi o „wypełnienie formularza”, tylko o to, żeby VM miała sensowne zasoby i żeby host nie był przeciążony.

Dajesz za mało RAM — system w VM się dusi. Dajesz za dużo — zabierasz innym VM lub samemu hostowi. Dysk: VHDX (nowy format, lepszy niż VHD), dynamiczny = rośnie w miarę zapisu (oszczędność miejsca), stały = z góry rezerwowana przestrzeń (przewidywalna wydajność). Administrator wie, po co który wybór.

Co się dzieje w systemie

Nowa VM = nowy plik konfiguracyjny + dysk wirtualny (VHDX). RAM: możesz przydzielić na stałe (np. 4 GB tylko dla tej VM) albo włączyć „dynamic memory” — Hyper-V przydziela w granicach min–max w zależności od obciążenia. Dynamiczny RAM pozwala na lepsze wykorzystanie hosta (wiele VM, nie wszystkie naraz „na max”), ale dla niektórych obciążeń (np. baza danych) lepsza jest stała pula. Dysk dynamiczny (thin provisioning): plik VHDX rośnie, gdy gość zapisuje dane; fixed — rozmiar z góry (np. 60 GB) — plik od razu zajmuje 60 GB na woluminie hosta.

Co administrator zyskuje

Kontrola nad zasobami: nie „wszystko na jednym”, tylko wydzielone VM pod role. Możliwość przesadzenia (overcommit): np. łączna RAM VM większa niż fizyczna RAM hosta — dopóki nie wszystkie VM naraz potrzebują max, działa. Przesadzanie ma sens w środowiskach z różnym obciążeniem; nie na krytycznych serwerach, które mogą naraz „obudzić się” i żądać pełnej przydzielonej RAM.

Typowy błąd

Dać każdej VM „na zapas” 16 GB RAM i 4 rdzenie — host ma 32 GB i 8 rdzeni, po trzech takich VM host się dusi. Albo: dysk dynamiczny bez monitorowania wolnego miejsca na woluminie hosta — VM zapisują, pliki VHDX rosną, nagle brak miejsca i VM padają. Kolejny: brak sprawdzenia, czy host ma włączoną wirtualizację w BIOS (VT-x/AMD-V) — bez tego Hyper-V może nie uruchomić VM lub działać słabo.

Myślenie administratora

Zasoby przydzielasz pod rolę: lekka VM (DNS, lekki serwer) — mniej RAM; ciężka (baza, aplikacja) — więcej. Dynamiczny dysk = oszczędność miejsca, ale pilnujesz wolnego na hoście. Dynamiczny RAM = oszczędność, ale nie dla każdej roli. Overcommit = świadoma decyzja, nie domyślna.

Zapamiętaj – 4 fakty praktyczne

• VHDX = dysk wirtualny; dynamiczny = rośnie w miarę zapisu; fixed = z góry zarezerwowany rozmiar — pilnuj miejsca na hoście przy dynamicznym.
• RAM: stała vs dynamic memory; dynamiczny pozwala lepiej wykorzystać host przy wielu VM.
• Overcommit (więcej RAM/CPU łącznie dla VM niż ma host) — możliwy przy zróżnicowanym obciążeniu; nie bez ryzyka.
• Zasoby przydzielaj pod rolę; unikaj „na zapas” wszystkim VM naraz — host musi też coś mieć.